سلام بر مولای غریب و منتظر، سلامی به بلندای تاریخ غربت و نا آشنایی ات. چگونه است که پس از سال ها اینگونه دلم برایت تنگ شده است و احساس در کنارمان بودن چنین بر سینه هایمان سنگینی می کند؟ اگرچه ما شایسته ی سرزنش هستیم و شاید هزاران بار گاه و بیگاه خود را برای این امر سرزنش کرده ایم ولی برای همه ی این ها شاید دلیلی موجّه داشتیم. ما در ناز و نعمت مردی زندگی می کنیم که مانند شما غریبانه درد اسلام و دین و مسلمانان را به دوش می کشد و ما چونان امّتی بودیم که در سایه ی علی (علیه السلام) مقتدرانه می زیستیم و همچنان زندگی می کنیم؛ ناگوارهای زندگی از آن رو برایمان آسان می نماید که حضورش را در کنارمان می بینیم با اقتدارش بر خود می بالیم و با خنده هایش دلشاد می شویم مردی که غصه های اسلام و مسلمانان را به تنهایی بر سینه اش بار می کند و چون راه حلی برای آن نیابد سر از پا نمی شناسد. آری ما در سایه ی چنین کسی زندگی می کنیم و به ما حق بده که کمتر دلتنگیت را احساس کنیم. نیک می دانم که بهتر از ما نظاره گر این احوال بودی و چه شب ها و روزها که در کنارش بودی و در مقابل دشمنان به او جرات داده ای و نیک می دانی که سکوتش برای ما نفس بر و نفس و کلامش مایه نفس ما بود.
آقا جان احساس می کنم آقا امروز احساس تنهایی می کند نکند چند روزی است که سراغش نمی روی؟ می دانم این روزها همه ی فدک ناآرام است شیعیان یمن، بحرین، نیجریه، افغانستان، پاکستان، عراق، سوریه، آذربایجان، لبنان و فلسطین که سال هاست زیر یوق استکبار مسلمانانش جام شهادت سر می کشند و حسرتی جانسوز برای بازماندگان باقی می گذارند. آقایم، مولایم، ای آن که تمام هستی ام بفدایت که نمی توانم حقیقت وصف تو را بر زبان برانم، می دانی که سال ها آرزوی دیدنت را در سر و سینه پرورانده ام و می بینم چه مشتاقانی که با اشک های زلال خواستار دیدارت را دارند. امشب می خواهم این آرزویم را تقدیم کسی کنم که به حضورت بیشتر نیاز دارد اگرچه مشتاق دیدارت هستم ولی دیدارت را تقدیم کسی می خواهم که شاید امروز احساس تنهایی می کند، تمام خواسته ها و داشته هایم بفدای قدمت، می شود قدم رنجه کنی و سراغی از او بگیری؟ کنارش بنشینی وبا این حضورتان برای همه ی این سال های درد و رنجش، مرهمی باشی؟ می دانم امشب که شب شام غریبان مادر بزرگوارتان هست، سری به خانه اش می زنی آخر می دانی او بهتر از همه اوج مظلومیت مادرتان را می فهمد و عزاداری می کند. کنارش نشستی بگو چرا شما نیامده دم از رفتن می زند؟ برادر بزرگوارم راست می گفت وقتی این جمله را می شنوم قلبم نزدیک است از فشار دردش از ضربان بایستد. شما بهتر می دانید چگونه ایشان را تسلّی دهید. امّا این جملات را هم از سوی ملت مسلمان به ایشان بفرمایید مگر نه این است که عهد بسته بودیم که انقلاب خمینی (رحمه الله علیه) را به انقلاب شما پیوند بزنیم مگر می شود وقتی آن روزها دست های کوچک کودکانه ام این دعا را که « خدایا خدایا، تا انقلاب مهدی (عج الله تعالی فرجه الشریف) از نهضت خمینی، محافظت بفرما، خامنه ای رهبر به لطف خود نگهدار» زمزمه می کرد تا اکنون که دست هایم بالیده است امّا دست های کودکانه ی میلیون ها کودک این دعا را با ما زمزمه می کند، خداوند به دعای این همه بی عنایت باشد؟ بگو مگر نه این است که «سید حسن نصرالله» ها و «حوثی» ها و «زکزاکی»ها هنوز از نائب شما امید می گیرند؟ خدا کند این سخنش به گوش این بزرگوارن نرسد. بگو اقتدار نیروهای مسلح ایران از خودشان نیست که ملت به اقتدار